خورشید،جاودانه می درخشد

در مدار خویش

ماییم که پا ، جای پای خود می نهیم

و غروب می کنیم ، هر پسین.

آن روشنای خاطر آشوب

در افق های تاریک دور دست

نگاه ساده فریب کیست که همراه با زمین

مرا به طلوعی دوباره می کشاند؟

ای راز

ای رمز

ای همه روزهای عمر مرا اولین و آخرین.

.

.

 

 

 

نیمکت کهنه باغ

خاطرات دورش را

در اولین بارش زمستانی

از ذهن پاک کرده است

خاطره شعرهایی را که هرگز نخوانده بودی.

 

" ستاره ها" حسین پناهی (انتشارات دارینوش)